تبلیغات
مثل ابرها
جمعه 9 تیر 1391

چرا مینویسم؟

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

اگر چه حرف اول نامم با حرف آخر عشق آغاز نمیشود اما مثل قیصر ، درد را از هر طرف که میخوانم درد است؛ وهمین یک شباهت کافی است تا من نیز در این یکچند به دنبال روز مبادا باشم؛هر چند در صفحه تقویم روزی به نام روز مبادا...خلاصه میخواهم بگویم که :

نه از کفر و نه از دین مینویسم 

نه از مهر و نه از کین مینویسم

دلم تنگ است میدانی برادر؟

دلم تنگ است از این مینویسم...

(این مطلب در ابتدای وبلاگ ثابت است ادامه ی مطالب در زیر آمده است)


دوشنبه 24 اسفند 1394

یک نفر دنبال تو می گشت ...

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

از کوچه ی مهتاب... نه!
از کوچه باغ مهربانی های تبریزی
از طاقلار
از دخمه ها
از نارون های کهن سالی که می دانیم
از کودکی هایی که با من شعر می خواندی
از گریه هایی که نمی دانم چرا
از خانه ی مادر بزرگی که دل ما را گره میداد
از این همه، من چشم می گیرم
من چشم می گیرم تو قایم می شوی این چند سالی را که… عمری شد
تا چند بشمارم!؟
تو فرصت قایم شدن داری...!
من سالهای سال دنبال تو می گشتم
این سال هایی که نبودی از تو می گفتم
در سایه ی هر بید مجنون، دامن هر کوهسار و در کنار جویباران از تو می خواندم
من آسمانم با تو قسمت شد
من دلخوشی هایم خیال دستهایت بود
آی آسمان عشق!
آن تخت چوبین میان باغ یادت هست؟
ای کاش می شد میزبان عشق ما باشد
ای کاش می شد زندگی مان خالی از ای کاش ها باشد
ای کاش می شد در هیاهوی تو و گیلاس ها، در ولولای شادی انگور و چشم تو
                                                
من هر گل این روسری را دست باد صبح بسپارم...
دریای عشقم هرچه بی پایان و بی پایاب خوشتر...
عشق شیرین است...
من خواب دیدم...
                                                        خواب دریا را

که یعنی عشق،
 این بی چراتر کار عالم

                                                     سخت طوفانی است...

                                                          _تعبیر خواب از ابن سیرین است_

بگذر از این بی چند و چون
 بگذار تا واگویم این فریادها را هرچه باداباد ...

   
ای خوش به حال هر گلی را که تو می بویی
ای خوش به حال هر ضریحی که تو می بوسی
ای خوش به حال هر چه را زُل می زنی...
                                             
بعد از گذشت سالها
من
چشم واکردم
نبودی
هرکجایی را که سرگردان و حیران تو می گشتم
 حالا چرا هر قدر می گردم نمی بینم؟

 حالا چرا هر قدر می گریم نمی آیی؟

                    
شاید نمی خواهی که پیدایت کنم شاید نمی خواهی...
 
اما اگر یک روز برگشتی
کنار نارون ها
کوچه ی مهتاب یادت باشد ای گمگشته ی دیرین
   
یک نفر دنبال تو می گشت... 



پنجشنبه 21 آبان 1394

........

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

حتی اگر لبریز سرما و خزان باشی

یا نه به گرما شرجی خرماپزان باشی

مثل دهی متروک در نزدیکی یک رود

یا نه به وسعت سر به سر نصف جهان باشی

وقتی نه خشتی هست و نه ایینه ای در عشق

فرقی ندارد پیر باشی یا جوان باشی...

من بلبلی کز کرده در کنج قفس بودم

تو می توانستی برایم اسمان باشی...


جمعه 11 مهر 1393

حجیت ذاتی قطع

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

"شک دارم"، اینکه بی مبالاتی نیست

   گه گاه "یقین" به جز خیالاتی نیست...

   چندی است به این گزاره می اندیشم:

       "حُجیّت قطع" اینقدر ذاتی نیست!


شنبه 29 تیر 1392

حالا تو رفته ای...

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

از شاخه آن شب چند برگ سبز را چیدی

با غصه هایت باز مثل غنچه خندیدی

تا اینکه برگردم به رسم مهربانی ها

پشت سرم هنگام رفتن آب پاشیدی

رو می گرفتم تا نفهمی اشکهایم را

تو زیر چادر هق هق...آه انگار فهمیدی

در خاطراتت صبح های کودکیمان بود

صبحی که توی صورت من آب پاشیدی...

یادت می آید خاطرات چارراه زند؟

یادت می آید تو لباس سبز پوشیدی؟

یادت می آید اسب کالسکه زمینم زد؟

یادت می آید تو چقدر آن روز ترسیدی؟


یا خاطرات خاله بازی کنار حوض...

یادت نمی آید؟ به من یکریز خندیدی!

هل دادی و از پشت توی حوض افتادم...!

ها ! ها ! همان که هی بهانه می تراشیدی!

                    ***

ای کاش می ماندند رویاهای دیروزی

ای کاش می ماندی هزاران سال خورشیدی


وقتی نبودم چشم همسایه دلت را برد

نام و نشانش را از اهل کوچه پرسیدی

«تو قد کشیدی قد کشیدند آرزوهایت

کم کم مرا در خاطرات کهنه پیچیدی»*

وقتی که بی من رو به فرداهات می رفتی

هر چه صدا کردم تو را انگار نشنیدی


دنیا همین یکچند با هم بودن ما بود

دنیا همین یکچند بود اما نفهمیدی...



* این بیت متعلق به شاعر گرامی، خانم پانته آ صفایی است که با اجازه ی خودشان افتخار استفاده از آن را داشتم.


دنبالک ها: این شعر را بشنوید ،

چهارشنبه 5 تیر 1392

وقتی...

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

وقتی دلت دنبال عشقی سرسری باشد

باید که دستانت از آن دیگری باشد

باور نخواهم کرد این چشمان نامعصوم

چشمی که از من بی هوا دل می بری باشد

آه ه ه این شب یلدا چه دامن گیر خواهد شد

وقتی شب گیسوی تو بی روسری باشد

با خنده هایت مست می خواهی مرا آخر _

آخر چرا ساغر به لب می آوری؟ باشد...

باشد بیاور، غنچه کن لبهای سرخت را

تا نوشداروی پریشان خاطری باشد

ای مهربانی که همین جایی! نگاه ما

ای کاش می شد بینمان پیغمبری باشد...


یکشنبه 1 اردیبهشت 1392

وقتی زمستانی

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

برای گاه گاهی که هوای زندگی سرد می شود...

 

باید شبیه باد شب های زمستانی

تا آخرین برگ درختان را بخشکانی

وقتی که سردی حتم دارم قصد کردی تا

ابر دو چشمان مرا بر خود ببارانی

دلگیرم از وقتی غزل های تو دلگیرند

می گریم آن وقتی که بر غمهات گریانی

من با تو در بین غزل ها زندگی کردم

باید مرا بین غزل هایم  بمیرانی

آری به قول شاعری کاز عشق می فرمود

     تو کولی زیبای گندمگون به آسانی-

در فال دستم هر چه ناپیداست می بینی

از رازهایم هر چه نامعلوم می دانی

    اما چرا از عمق چشمانم که مبهوت اند

    درد و غم یک عشق دیرین را نمی خوانی؟


یکشنبه 20 اسفند 1391

آنچه رفت...

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

شبهای بی تو در هوایی سرد و بارانی

رد میشدم از کوچه هایی خیس و طولانی

هر خش خش برگی مرا تا کودکی میبرد

تا سالهای بی خزانی بی زمستانی

گویی ورق میخورد رویاهای دیروزی

گویی که میبارید بارانی بهارانی

یک لحظه حس کردم کنارم راه می آیی

میخواستی از چشم خیسم اشک بستانی

آن لحظه یادم هست با تردید پرسیدم

آیا برای تا ابد تا عشق میمانی؟

اشکی چکید از گوشه ی چشمت جوابم را

گفتی و بردی هر چه غم هر چه پریشانی

حالا میان کوچه با یاد تو میختدم

دیگر نمیخواهم بگیرد کوچه پایانی...

 


جمعه 18 اسفند 1391

عاشقانه نیست؟

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

لای لحظه های سبز کودکی

داستان عشق، پا گرفت...

 

تو ولی خبر نداشتی که عشق چیست

           

         گرم کودکی خویش...

 

زیر سایه ی پدر    هرم آفتاب مهر مادری؛

 

این همه بس است

                     تا مرا به یاد نسپری...

این همه بس است

                              تا به جا نیاوری؛

 

تو!   کجا شب به سیل اشک دل به خواب داده ای؟

 

      (کودکم مخواب!) تو به خواب اگر روی

                                        صورتم ز سیلی جفا

                                                        سرخ می شود؛

حرف های مادرم هنوز یادم است:

                                  (کودکم مخواب!)

من ولی بی خبر زغصه های او

                                       به خواب می شدم

صبح زیر چشم مادرم کبود بود...

 

دزدکی

               زیر چادر سفید خویش می گریست

                                                   مادرم غریب بود

                                                         جز خدا کسی نداشت

 

 

 

گاه گاه لقمه از دهان خویش می گرفت

                                              تا مرا به خون دل بزرگ کرد

جانماز مادرم همیشه خیس اشک بود

                                             من ولی... مست خنده های کودکی

او نهفته می گریست

                         تا لبان من به خنده وا شوند

                                                          آآآآآی ی ی عاشقانه نیست؟

تو خبر نداشتی که عشق چیست...


چهارشنبه 16 اسفند 1391

این روزها حالش خوب نیست...

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

همیشه، هرجا اسم تو می آمد، آرزو می کردم ای کاش مال من باشی... می انگاشتم زمستانم به یمن حضور تو بهاران شود... می انگاشتم که من و تو ریشه هایمان به آب، شاخه هایمان به آفتاب می رسد...می انگاشتم که حاصل جمع تمام قطره ها می شود دریا...

تو دریا، تو ساحل، تو خوب، تو سبز... من اما سرد و زهرآلود،   من خزان بی بهار... من چقدر گم... 

این روزها هر کسی سر در چیزی دارد
یکی سر در کاخ
یکی سر در کوخ
                               یکی سر در گریبان
                                                               یکی هم مثل من:
                                                           
                                                                                            سر در گم...


جمعه 4 اسفند 1391

وقتی حرفی نداری

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

حسرت پرواز

دیری‌است از خود، از خدا، از خلق دورم

با این‌همه در عین بی‌تابی صبورم

 

پیچیده در شاخ درختان، چون گوزنی

سرشاخه‌های پیچ‌درپیچ غرورم

 

هر سوی سرگردان و حیران در هوایت

نیلوفرانه پیچکی بی‌تاب نورم

 

بادا بیفتد سایه‌ی برگی به پایت

باری، به روزی روزگاری از عبورم

 

از روی یکرنگی شب و روزم یکی شد

همرنگ بختم تیره رختِ سوگ و سورم

 

خط می‌خورد در دفتر ایام، نامم

فرقی ندارد بی‌تو غیبت یا حضورم

 

در حسرت پرواز با مرغابیانم

چون سنگ‌پشتی پیر در لاکم صبورم

 

آخر دلم با سربلندی می‌گذارد

سنگ تمام عشق را بر خاک گورم

مرحوم قیصر امین پور


یکشنبه 1 بهمن 1391

متن ادبی مربوط به بیداری اسلامی

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

این متن در مهر ماه1391 رتبه ی اول همایش بیداری اسلامی در بخش متن ادبی را به دست آورد:                
بسم الله الرحمن الرحیم

امروز و در این حاشیه ی خط خورده ی تاریخ، کسانی می میرند که در هر کجای تاریخ غیر از این گوشه ی نحس اگر بودند هر کدامشان اسطوره ی هزار داستان از هزار و یک شب روزگار می شدند.

و من در این شهر به شدت آشنا، با دلی به غایت کوچک، کجا می توانم غربت تو را و دل دریایی ات را بفهمم؟

شرمنده ام که واژه های...

                                            و ای کاش دمی نگاهت در نگاهم گره می خورد و بی واژه می گفتم...

     شرمنده ام از این بی شاعرانگی هایی که در الفاظ روزگارم موج می زنند و همین ها ساحل قلب مهربانت که غزل های آزادی و عزت در آن جان می گیرند را در مد غرورشان غرقه می کنند.

همین الفاظی که امروز ورد زبان بالا نشینان شهر است:

مدرن، پست مدرن، حقوق بشر، سازمان ملل، راست و چپ، جمهوری خواه و دموکرات، سوسیال و لیبرال و چه چه و چه...

      و من و تو چه  می دانیم که این ها کجای ذهنمان را اشغال کرده اند و یا ما کدام گوشه ی دنیاشان را اشغال کرده ایم؟!

آری من و تو...

 راستی خدا کند من و تو یکدیگر را گم نکنیم؛

خدا کند من و تو هیچ گاه بی شاعرانگی ها را نفهمیم؛

بگذار ساحلت را غرقه سازند

                                          ساحل بهانه ایست

                                                                   رفتن رسیدن است...

     اگر من و تو با هم باشیم دیگر ملالی نیست اگر تفنگچیان و کابوهای غرب بر ما بتازند؛

خنده ات می گیرد اگر رقاصه های تمام دیسکوهای نیویورک و بریتانیا و اسپانیول ها خیال خام هجمه در سر داشته باشند؛

اکر من و تو...

     اصلا به ما چه که فلان فیلسوف، حقیقت ما را به دیوانگی های خود می فروشد؛ در شهرهاشان که ما حتی اسمشان را هم نشنیده ایم اگر سردشان شود انسان می سوزانند؛ اگر بازارشان کساد شود انسانیت می فروشند.

و تو یادت نرود قرار ما اینجا نبود؛

این گوشه ی تاریخ، این حاشیه ی خط خورده مرا می رنجاند؛

من و تو باید تاریخ فردا را جور دیگری رقم بزنیم...

                                                                    نه در حاشیه، که در متن...

                                                                                                                         سجاد ابراهیمی

                                                                                                                     شهریور ماه 1391


پنجشنبه 16 آذر 1391

همین دنیا...

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

نقاشی ام کن یک شبی هنگام مستی هات            طرحی بساز از من شبیه کاردستی هات

 

دنیا، همین خندیدن و با هم نشستن ها                  دنیا، همین مستی، همین ساغر پرستی هات

 

دنیا همین من، تو، اگر چه دور اگر چه دیر...               دنیا فقط تو، فارغ از بالا و پستی هات...

 

محبوب من! دنیا، نرفتن،نارسیدن داشت                    دنیا، شکستن ها، ندیدن ناشنیدن داشت

 

تو میوه ی تلخی نمی خواهی ولی گاهی                 باغِ خزانِ زندگی اجبارِ چیدن داشت

 

گاهی به مرغی عاشقی، مرغی که از آغاز                از شاخه ی خشکیده ات عزم پریدن داشت

 

   آری، اگر چه خاطراتی تلخ بر جا ماند                         با این همه ناز تو، خوب من! خریدن داشت


سه شنبه 14 آذر 1391

رسم ماندن...

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

به لطف خدا و با کمک یکی از مخاطبین عزیز، شاعر این شعر زیبا رو پیدا کردم: جناب آقای شکارسری.

به میدان چه می شد که بی سر بمانم؟

همانطور تا صبح محشر بمانم

چه کردم که زخمی به نامم نیفتاد؟

و ماندم که در عاشقی در بمانم

از آن آسمانها فقط قسمتم شد

که در سوگ سرخ کبوتر بمانم

نمی دید چشمم به کابوس حتی

که روزی چنین بی برادر بمانم

و حالا که ماندم خدایا کمک کن

در این دشت سوزان ابوذر بمانم


شنبه 11 آذر 1391

تو را خواست؛ مرا از تو دور خواست

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

می خواستم ز عشق تو پروا کنم نشد      گفتم که با غم تو مدارا کنم نشد

می خواستم برای تو تا سالهای سال        صدها غزل ترانه مهیا کنم نشد

تو آسمان شدی و مرا جا گذاشتی            دریا شدم مگر که تماشا کنم نشد

شبها نگاه مات مرا ماه دیده بود                  وقتی که اشکهام به راهت چکیده بود

باور بکن بهار نماندم؛ جهان پیر                    از شاخه هام سیب زمستانه چیده بود

حقم نبود اینکه مرا از تو دور خواست           شاید تو را برای خودش آفریده بود...


جمعه 17 شهریور 1391

آیین تماشا...

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

از آن روزی که فهمیدی دو رنگی های حاشا را         ز خاطر بردی ای آیینه آیین تماشا را

 

نه بایدها که شایدهای دنیا را یقین کردی              میان حتم ها وا کردی آخر پای اما را

 

حقایق را رها کردی مرا مسحور چشمانت             کجا باید بیابم معجزات عهد موسی را؟

 

مگو مهتاب هر شب خویش را از دور می بیند         نمی بیند اگر روزی بخشکانند دریا را

 

پری رو پارسا را در شب تقوا نمی خواهد              به بلوا می کشاند پاکی ات چشم پریسا را...


شنبه 4 شهریور 1391

یاد چشمهات

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

فصل بهار و دشت و من دور از هیاهوها                        یاد تو افتادم تو و کوچ پرستوها

یاد تو افتادم که لای سبزه های دشت                         خوابیده بودی خواب ناز بچه آهوها

گویی همین دیروز بود اینکه دویدی و                            در دست بادی شانه میشد موج گیسوها

با خنده هایت خنده بر لبهام می رقصید                        در تاب می بردی مرا با تاب ابروها

در نرگس چشم تو دنیا رنگ دیگر بود                             روزی هزار اعجاز میکرد این قلم موها 

صد حیف اما رنگ بوم این غزل تیره است                      یاد تو می افتم تو و کوچ پرستوها...


شنبه 21 مرداد 1391

آرزو

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

کاش یک شب که از خویش سیری

بین دستان دنیا اسیری

از خدا آسمان را بخواهی

از قفس ها رهایی بگیری

نشنوی آیه یأس شب را

لج کنی با بت ناگزیری

تا جوانی خدا را بیابی

...ورنه هر گبری آخر به پیری

صبر کن گرچه تا دیر گاهی

نشنوی نغمه ی دلپذیری

صبر کن طعنه ها را شبیه

کودک و درد دندان شیری

صبح میزاید از این شب تار

کوفه را مینوازد امیری

آرزو کن سحر گم نباشی

آرزو کن سحر شب نگیری

آرزو کن ابوذر بمانی

آرزو کن ابوذر بمیری...


یکشنبه 11 تیر 1391

آسمان میسرودیم...

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

 

این شعر رو پنجشنبه بیست و یکم بهمن هزار و سیصد و هشتاد و نه  گفتم:

 

میسرودیم دلتنگ با هم

 

زیر باران زیبا نشستیم

 

چشم در چشم هم شعر خواندیم

 

شیشه ی عمر غم را شکستیم

 

 

دستهای نیاز من آن شب

 

گوشه چشمی به دست شما داشت

 

غیرت عشق بود و صد امید

 

باز بر عهد و پیمان ما داشت

 

 

قطعه ها مثنوی ها غزلها

 

یک به یک پیش پایت فدا شد

 

اشکی از قعر چشم تو جوشید

 

یک شبه نذرهایم ادا شد

 

 

چند وقتی از آن شب گذشته است

 

من دلم تنگ شعر است و باران

 

من دلم تنگ یک آسمان عشق

 

من دلم تنگ آن روزگاران...


جمعه 9 تیر 1391

رفتی ولی...

   نوشته شده توسط: سجاد ابراهیمی    

 این شعر رو در تیر ماه سرودم:

رفتی ولی با خود نبردی خاطراتت را           گفتی که بردار از نگاهم چشم ماتت را

 

دل در خدا بستی دلم را با خودت بردی        وقتی که بر میچیدی از دنیا بساطت را 

 

بتخانه را سوزاندی و از کفر بر گشتم          پوشاندی اما  کعبه ات را سومناتت را 

 

یکروز میگفتی که دریا نوح می خواهد        یادت می آید قصه ی اهل نجاتت را؟    

 

کشتی مرا معلوم شد بیهوده نوشاندی       در ظلمت شب تا سحر آب حیاتت را ... 

 

بی تو شبی در انزوای شهر خواهم مرد       بس که چشیدم تلخی زهر شماتت را ...